Belg is bij Nederlander vooral op z’n hoede

Buurman met grote mond

Hoe eet een Hollander tomatensoep? Water in een rood bord. Moppen genoeg in België over de zuinigheid van de Nederlander. Waar wij graag grollen maken over de domheid van Belgen, daar is de gierigheid in Nederland dikwijls het mikpunt van spot bij onze zuiderburen.

Daarnaast komen typeringen als luidruchtig, werklustig, koningsgezind en tolerant het meest voor als er een beeld geschetst moet worden van Nederlanders, zo bleek uit een onderzoek dat de Belgische krant De Standaard onlangs hield.

Deze kenschetsen over de Hollanders komen vooral uit Vlaanderen. Daar wordt Nederland op de voet gevolgd. Voor de Waal is Holland toch de ver-van-zijn-bedshow. Hoewel de Vlamingen consequent het Groot Dictee der Nederlandse Taal winnen en beter onderwijs ondergaan, wordt met jaloezie gekeken naar de rapheid van tong van de Nederlander.

Zodra dit echter overgaat tot de welbekende grote mond, ontstaat de irritatie. Zo werd er ronduit lacherig gereageerd toen het Nederlands elftal meldde naar Zuid-Afrika af te reizen voor niks minder dan de wereldtitel. Maar het respect is dan wel groot als de finale inderdaad wordt gehaald. Belgen zelf hebben eerder de neiging om hun land onderuit te halen met zelfspot.

In het Europese topoverleg in Brussel is er bewondering voor de positie die ons land zichzelf telkens probeert toe te eigenen. „Nederland weigert zich bij de kleintjes te scharen en slaat met zijn vuist op tafel in Europa”, zo weten Belgische diplomaten, „al overschreeuwen jullie jezelf ook wel eens, waardoor het omgekeerde wordt bereikt.”

Ook in het Belgische bedrijfsleven wordt de directheid van de Hollanders met dubbele gevoelens bekeken. „Nederlanders zeggen meteen waar het op staat. Belgen kijken de kat uit de boom of zijn het ergens niet mee eens, maar melden dat pas veel later. Dat schept veel onduidelijkheid”, meldt een hooggeplaatste Belgische ING-medewerker.

Zijn collega vult aan dat je zakelijk wel op je hoede moet zijn met de Nederlanders. „Als een Hollander je nog niet bedrogen heeft, dan is hij het vergeten”, is zijn overtuiging.

De Belgische schrijver Geert Van Istendael heeft een haat-liefdeverhouding met ons land. Hij woonde tijdens zijn jeugd in de Utrechtse wijk Oog in Al. Zijn uitgangspunt: Nederland is het meest exotische en raarste land van Europa. Die stelling is volgens Van Istendael ook uitgekomen.

„Nederland heeft het zichzelf moeilijk gemaakt door per se het baken van tolerantie te willen zijn”, aldus de auteur. Zijn opsomming over de branie en botheid in ’het gidsland voor Europa’ geeft soms reden tot schaamte. Al heeft hij het vermoeden dat onze zelfverzekerdheid een flinke knauw heeft gekregen na de moord op Pim Fortuyn.

Maar zeker niet alles is negatief wat betreft Van Istendael. De organisatiedrift van ’de kampioen luidkeels je mening geven’ is in zijn ogen jaloersmakend. Droogjes constateert de schrijver dan ook dat het helemaal niet erg zou zijn geweest als ’1830’ niet had plaatsgevonden en België gewoon bij Nederland was gebleven.